havaların ısınmasıyla beraber ofis hayatının ne denli çekilmez bir hal aldığı konusunda benimle aynı görüşte olan yüzbinler hep bir ağızdan için için tatil ihtiyaçlarının dizginlenemez artışını sayıklıyor şu aralar. her birimiz türkiye’nin dört bir yanında, dışarıda parlayan güneşin sıcaklığını kapalı odalar ardında çıkarmaya çalışıyoruz. işe yaramıyor tabi. masa üstünde biriken dosyaların oluşturduğu o ağır yükün altında, anlık molalar verirken, hayal ediyoruz: şimdi tatilde olmak vardı! hepi topu 1 hafta. bazılarının arka arkaya kullanabildiği 2 hafta. farketmez. önemli olan tatil moduna girip istanbul’dan – ya da bulunduğunuz yer her neresi ise – kaçmak. tercihen deniz kenarı ama yeşilliklerin de olduğu. kiminin hayali yurtdışına çıkmak. yunan adaları mesela. bodrum’un beyazlığının komşu ülke benzerliği. hepimizin başına gelir. hiç bitmeyecek sandığımız kış aylarından sonra, tatil iznini alıp koşarcasına güneye inip denizle buluşulan o ilk anın heyecanı. tüm otobüs yolculuğu boyunca o anı düşünür insan. bavulu otel odasına atıp – yerleşmeyi bile beklemeden – o süt beyazı vücutlarımıza (umursamadan) geçirdiğimiz bikiniler ile doğruca plajın yolunu tutmak. denizin maviliğine bakıp, güneşin parlak oyunlarını izlemek. ve sonra yeteri derecede sıcakladığınıza inanıp o ilk teması yaşamak için yanan kumların üzerinde yürüyüp kıyıya varmak. ayağınızı suya ilk soktuğunuz anı anımsayın. çok uzun süre önce gibi geliyor değil mi? halbuki (şanslı olan) çoğumuz daha geçen yaz yapmıştık bunu. ama araya o uzun kara kış girdi, unuttuk haliyle. ve şimdi – tam o an – yürüyorsunuz suyun içinde dizlerinize kadar gelmişsiniz. suyun soğukluğu içinizi ürpertse de yüzmek istiyorsunuz. bir kaç saniyelik tereddütten sonra atıveriyorsunuz kendinizi o mavi sulara. üşüdünüz biliyorum ama sadece birkaç saniye sürecek tüm bunlar ve sonrasında tüm kış boyunca özleyeceğiniz o bir haftanın tadına varacaksınız..