first breath after coma

tatil denen şeyin bir anda bitivermesi cidden kötü. hele ki ardından sıkıcı ofis hayatı başlıyorsa pek kötü. hele tüm gece boyunca koyun kuzu tüm küçük baş hayvanları saymanıza rağmen gözünüze uyku girmemişse en kötü.

herneyse, konumuz bu değil.
ben şahsen blog yazma eyleminin tam zamanlı bir iş kıvamında olduğuna inanmak üzereyim. aranızda oho günaydın diyenler çıkabilir. ancak blog yazarlığına başladığım 2000 yılında - ki o zamanlar pek çıtır bir üni öğrencisiydim - her gün birşeyler anlatır blogumu ihmal etmezdim. yazacak ve anlatacak çok şey vardı ve daha da önemlisi buna zamanım vardı. ne zaman ki iş hayatına atıldım, yaşam beni loopa aldı. dönüp duruyorum. birşeylere vakit yaratmak hayatımın hiçbir döneminde bu kadar zor olmamıştı. ve neticede tıpkı görüşemediğim onca arkadaşım gibi yazıcam diyip yazamadığım onlarca yazım var. bu yazamama veya vakit ayıramama durumumun gerisinde mesleğimin de büyük bir payı var. zira gazete ya da dergi gibi süreli yayınlarda çalışanlar bilir; sürekli bir araştırma, ayıklama, toparlama ve redakte etme mecburiyetiyle çalışmak söz konusu. bu durum kelimelere ve cümlelere karşı bir miktar antipati yaratabiliyor zaman zaman. yani yazmak istediğim şeyleri aklımın bir köşesinde biriktirsem de eve gidip bilgisayarı açtığımda bunları toparlayıp anlaşılabilir bir metin haline getirmek gözümde büyüyor açıkçası. işte bu nedenle blog yazmanın esasında tam zamanlı bir iş olması gerektiğine inanıyorum. kendi adıma konuşuyorum elbetteki :)
sıradaki şarkıyı tüm pazartesi çalışanlarına ithaf ediyorum!