first breath after coma

sevgililer günü, tüm dünyada olduğu gibi türkiye’de de bir kez daha coşkuyla kutlandı! peluş ayıların (kızlar peluş ayı istermiş gibi!), kalpli yastıkların mutlak suretle kırmızı olan her nevi nesnenin vitrinleri süslediği, kırmızı güllerin elden ele dolaştığı bu günde, istanbul’un çeşitli mekanları da yaşlısınden gencine birçok çifte ev sahipliği yaptı.

biz de sevgili eloy bey ile bu mutlu günü beraber geçirelim düşüncesiyle, birçoklarının taksim şubesini bildiği viktor levi şarap evi’nin kadıköy şubesine gittik, ve gecenin sonunda keşke gelmeseydik diye çıktık. zira içeri adımımızı attığımız andan itibaren, birşeylerin artık eskisi gibi olmadığı yönünde güçlü bir hisse kapıldık. girişte, mekanın işletmecisi olduğunu tahmin ettiğim bir adam, rezervasyonu olmadığı için geri çevirdiği çifti ortamdan uzaklaştıran görevliyi gayet güzel haşlayarak olaya bambaşka bir ticari boyut kattı. sıra bize gelip de rezervasyonumuz sorulduğunda, beni takip edin hareketiyle peşine takıldığımız adam eloy bey ve beni, masaların ilkokul sıralarını aratmayan bitişik nizamında “yeniden” düzenlenmiş alana götürerek masamızı gösterdi. sıkış tepiş masaya yerleştikten sonra sipariş verebilmek için yaklaşık 15 dakika kadar bekledik. şarabın içinden çıkan üzüm sapı, üçüncü sınıf kebapçıyı andıran tabakları, hepi topu 15 dakikada hazır olabilecek iki adet yemek siparişinin 45 dakikada ve elbette ki buz gibi getirilerek servis edilmesi dışında güzel bir gece geçirdiğimi söyleyebilirim. sonuna kadar açılmış müzik sesinin arasından sevgilimin ettiği üç beş kelamı yakalabilmek için sarfettiğim çabayı konu bahis dahi etmiyorum. hal böyleyken, olaya tamamen ticari yaklaşan, samimiyetinden ve iyi hizmetinden eser kalmamış bu müesseseye bir daha hiçbir suretle adım atmayacağımı(zı) düşünerek kapıdan çıktık, arkamıza bile bakmadan gecenin karanlığına doğru ilerledik.

özetle: viktor levi şarap evi, 100 yılı aşkın süregelen markasına yaraşır hizmet verememiş, ve nazarımızda ölmüştür.