first breath after coma

hayır aslında sizler için değil gayet de kendim içindi. MFÖ‘yü ne kadar çok sevsem de daha önce hiçbir konserlerinde bulunmamıştım. ne yalan söyleyeyim kuruçeşme arena‘da da bulunmamıştım. iki taşla bir kuş vurmayı seven bir mizacım var, bu fırsatı kaçıramazdım. o sebepten ötürü pek sevgili kudra‘m ile dentur avrasya motoruna atlatık, istikamet: ortaköy..

gün batımına doğru kuruçeşme arena’ya varmıştık. kocaman bir sahne, ve sahil tarafında cafeler. cafeler dediğime de bakmayın. “ikea sponsor mu olmuş buraya?” diye sorduruyor insana, zira masa ve sandalyelerin tamamı üzerinde ikea etiketleri vardı. tasarımın adından fiyatına kadar herşeyin yazdığı o küçük etiketler işte bilirsiniz. bir an alışveriş hissiyatı gelse de kendimi hemen toparladım. konser alanında sevmediğim tek şey açıkhava tiyatrosundaki aile çay bahçesi kıvamındaki plastik beyaz sandalyelerdi! “bir çekirdeğimiz eksik” diye fısıldadım kudra’ma lakin pek yüz göz olmadı benimle. malumunuz kaba bir insandır :)

saat 21:40 itibariyle sahne alan MFÖ, açılışı “ele güne karşı” ile yaptı. sonrasında (sırasıyla değil) “ali desidero”, “vurgun yedim”, “bu sabah yağmur var istanbul’da”, “ah bu ben”, “benim hala umudum var”, “sarı laleler”, “olduramadım” çaldı (birkaç şarkıyı atladığımdan eminim). görülen o ki MFÖ, bunca yılın ardından performanslarından hiçbirşey yitirmemiş. özellikle özkan’ın performansı etkileyiciydi. “biz olsak bunları yapamazdık bile” diye fısıldadım kudra’nıma. bu defa sadece gülümsedi bana. çok da kaba değildi yani :)

saat 23:30 gibi bitti konser. tekrar motorlara doluştuk. bu defa gecenin karanlığında pırıl pırıl parlayan köprü manzarasıyla kadıköy’ün yolunu tuttuk. boğaz manzarası alışkanlık yapabilecek bir etkiye sahip. dünyada eşi benzeri olmayan birçok güzel şehir var - bunu biliyorum - ama istanbul bir başka güzel..