creamfields » haber servisi

İşte geldim burdayım!

jolene — Tue, 12 Jul 2011 15:17:05 +0000

Yazı aralıklarım dağ gibi büyümüşken affına sığınıyorum okuyucu, zira son birkaç aydır hayatımın temposu altüst olmuş vaziyette. Öncelikli değişim – çok minör gibi görünüyor olsa da – mesai saatlerimizdeki değişiklik. Evvelden 7.45-16.45 arasında çalışırken, şimdi 8.30-17.30 arası çalışıyoruz. Bu durumda sabahları bir nebze fazla uyku anlamına geliyor olsa da, akşamları İstanbul trafiğinde geçirdiğim zamanın ciddi miktarda artmasına neden oldu. İstikrarlı bir biçimde haftada en az 3 gün gittiğim spor saatleri de bu değişimden nasibini aldı. Şimdilerde kendimi enerji bakımından bir miktar yitik hissediyorum.

Birkaç post öncesinden anımsayacaksınız, evlilik hazırlıklarımız çoğu tamamlanmış durumda olmakla beraber birkaç detay ve çıkmasına kesin gözüyle baktığım son dakika golleri ile devam ediyor. Lakin, yeterince koşturmuyormuşçasına bir de ev değişikliğimiz konu bahis: Evet, taşınıyoruz! 4 yıl önce, şu anda oturduğumuz eve taşındığımda, aile evinden sadece 1 oda taşımıştım. Şimdi ise toparlanmayı bekleyen koskoca bir ev var. Malumuzun, taşınmak demek sadece eşyalarınızı kolilere tepmek demek değil; işin en ızdıraplı kısımlarından biri de elektrik, su, telefon, ADSL gibi internet üzerinden bir türlü çözümlenemeyen işlerin peşinde koşmak, sıralarda heba olmak demek. Çok şükür ki yeni evin elektrik ve suyunu, yıllık iznimden kaptığım 4 gün içinde açtırmış bulunuyorum. Elbette, bu evden çıkarken aynı işlemi bir de bunları kapattırmak için yapacağım gerçi içime evlat acısı gibi çökmüş durumda. Mamafih yapacak birşey yok.

Tüm bunlar dışında Perşembe günü eve giriş yapacak ustaların koordinasyonu konusu var ki bunu bitanecik sevgilimin ellerine teslim etmiş durumdayım. Duvarların boyanacağı renk, parkelerin deseni, duvar karolarının şekli şemali ise yine bendenizin ellerinden öpmüş durumda :)

Ahh unutmadan! Hayatımızdaki en muazzam değişiklik de aramıza yeni katılan kedimiz Lorem Ipsum hanfendi! Kendisini taparcasına seviyoruz, ancak ben her tapınma sonrası alerjimin azması ile ölmekten beter oluyorum. Şu güzelliğe bakınca, varsın olsun demekten de kendimi alamıyorum tabi!

Bu kısacık update sonrasında iki ayrı konuda yazacağım postlar var, beni takipte kalınız ;)

Mini güncelleme

jolene — Sun, 10 Apr 2011 16:29:12 +0000

Sevgili okuyucu, seni ihmal ettim biliyorum. İki post arasına aylar girdi, içim huzursuz. Bu Pazar hava da bir huzursuz, yarım saat önce yağmur sel olmuş akarken şimdi güneşli bir mavi gökyüzüne bakıyorum salondan.

Düğün hazırlıklarımız şu sıra biraz yavaş seyrediyor. Yavaş seyretmesini kötü algılamayın. Excelde yapılacaklar listesinin ağır toplarını hallettik sayılır. Başvurumuzu yaptık, günümüzü aldık, mekan tamam, gelinlik tamam, balayı tamam, düğün pastası tamam. Nikah şekerleri, davetiyeleri, müzik listesi, ayakkabı ve damatlık tamam değil. Bir de saç ve makyaj provası denen bir illet var ki, resmen gözümde büyüyor, gidip görüşmeyi de mütemadiyen erteliyorum. Yine de çoğu bitmiş sayılır, değil mi? :)

Bu arada, yakın zamanda evlenecekler varsa Akay Gelinlik‘i şiddetle tavsiye ediyorum. Herkesin diline pelesenk olmuş Pronovias‘ta tam bir hayal kırıklığı yaşadım ben. Unutmadan; Öyle Bir Geçer Zaman ki dizisinde ekrana yansıyan bir taç varmış, fiyatının 750 TL olduğunu öğrenince kutsal evlilik müessesinin ticari boyutu dehşete düşürdü beni. Evleniyorsanız, hele ki düğün filan yapacaksanız yolunacak bir tavuk gibi algılanıyorsunuz :)

Gelelim işin ev düzme kısmına. Şanslıyız ki evde düzülmesi gereken pek birşey yok. Yine de, yeni bir başlangıç söz konusu olduğundan, evde neyi değiştirebilirim diye düşünüyorum sürekli. İlham alınası o kadar çok site takip ediyorum ki fikirler kafamda uçuşup duruyor. Öncelikli olarak koltuklarını yüzünü değiştirmeyi planlıyorum.

Hayalini kurduğum mutfak ve yemek masası için, şu an yapabileceğimiz pek fazla birşey yok gibi ancak evden taşınmaya karar verdiğimiz gün, şunların peşine düşeceğime kesin gözüyle bakabilirsiniz ;)

Balkonu daha sık kullanabilmek için birşeyler düşünmek lazım. Kapalı olmadığından kış aylarında kullanamayacağız düşüncesiyle bir türlü elimi süremediğim kocaman 2 balkonumuz var. Dış mekan mobilyaları kışın kötü hava şartlarında dayanabiliyor mu gerçekten? Bu konuda fikri olanlar yorum bırakabilirse çok sevinirim :)

Unutmadan; yukardaki iki koltuk resmine tıklarsanız göreceksiniz IKEA kendine bir blog açmış. İsveççe olmasından dolayı herhangi bir şey anlamak mümkün olmasa da fotoğraflara bakıp fikir edinmek mümkün.

bunlar yaşlanma alametleri

jolene — Fri, 13 Nov 2009 10:05:56 +0000

Uzun süredir beklediğimiz God is an Astronaut konseri nihayetine kavuşarak dün akşam gerçekleşti.

Biletix’ten aldığımız biletlerin üzerindeki 21:30 yazısına güvenerek tam vaktinde mekanda oluşumuz aslında artık yaşlanmaya başladığımızın ilk göstergesiydi. Üniversite yılları boyunca konserden konsere koşmuş biri olarak yabancı her grubun bir ön grubu olduğu gerçeğini nasıl atladım bilmiyorum ama elimizde Efes şişeleri ile sahnenin en önünde (hani elini uzatsan dokunacaksın – o derece!) beklerken, alkış kıyamet sahneye çıkan yeni yetmeleri God is an Astronaut sanmam (daha da bişi demiyorum sana) bir yana, yavaşça mikrofona uzanıp “Merhaba, iyi akşamlar” diyen arkadaşın, Türkiye’ye gelen her gruba mutlaka ama mutlaka öğretilen o birkaç Türkçe cümleden alıntı yaptığını düşünmem artık yaşlanma alameti mi yoksa alkolün etkisi miydi bilemiyorum. Allahtan kafamdan geçen tüm bu düşünceleri kendime sakladım. Yoksa halim nice olurdu, değil mi ;)

Kendilerine “Düş Macunu” ismini uygun gören ve enteresan şarkı isimlerine sahip bu grubun birbiriden alakasız tınılarını dinlerken, yanıbaşımızda biten genç arkadaşın varlığını hissetmemişiz. Gelin görün ki sahnedeki müzik bu arkadaşın bünyesinde uyuşturcu etkisi yapınca, hali hazırda ambale olmuş bünyemiz iyice perişan oldu. En fazla 20-21 yaşında olan bu genç arkadaş, nazikten uyarımızı dikkate almayınca Eray ile birbirimize çaresizce bakakaldık. Belli bir noktadan sonra tolerans sınırları aşılınca nispeten daha sert bir dürteleme ile kendisine getirmeye çalıştık ancak o an çok kesin bir şekilde şunu anladım ki bundan 8 yıl önce, böylesi itiş tepişe, sigara dumanına, aşırılıklara gayet alışık olan ben artık yaşlanmıştım. Ön safları terkedip kendimize oturacak bir köşe bulduğumuzda inanın benden mutlusu yoktu. Konseri oturarak izlemek yaşlanma alameti değildir de nedir söyleyin :)

Velhasıl, son bir iki yıldır,daha sakin eğlence ortamları tercih etme dürtüsü, evde ayakları uzatıp dizi izlemeyi dışarıda fink atmaya yeğleme durumu, hasbel kader dışarıda geçirilen bir gecenin en fazla saat 01:00 itibariyle son bulması bana tek birşeyi gösteriyor: yaşlanıyorum!! Sahnede “Suicide by Star” çalarken, aklımdan geçen bu düşünceleri savuşturmaya çalıştım.

Unutmadan, God is an Astronaut sahne performansı mükemmele yakın nadir gruplardan biri. iTunes’da nasılsa sahnede de öylelerdi :)

İlker Utlu’ya

jolene — Tue, 21 Jul 2009 08:54:41 +0000

“One loyal friend is worth ten thousand relatives.”
– Euripides, Greek playwrite

Beraber geçecek nice mutlu yıllara, doğum günün kutlu olsun Sörcüm! :)

Rock’n Coke ardından

jolene — Mon, 20 Jul 2009 15:09:29 +0000

Rock’n Coke dendiğinde her ne kadar 2005 yılını özlemle ansam da hala “genç” olduğumu kendime ispat etmek istercesine gittim festivale. Gittim dediğime de bakmayın, ancak Pazar günü saat 6 itibariyle oradaydım. Murat Kaya sağolsun bizzat gelip aldı evin önünden. Yoksa samimiyetle söylemeliyim ki çok üşenirdim gitmeye. Huyum kurusun. Neyse efendim festival alanına – İstanbul Park – bir ay kadar önce farklı bir etkinlik – Formula 1 – için gitmiştim ama bu defa tam bir karnaval havası vardı. Bence İstanbul Park, bu organizasyon için en doğru adres olmuş!

Oldukça geç gitmemden ötürü pek çok performansı kaçırmış olduğum için müzikten ziyade etrafta olan biten – zatalimi dumurdan dumura sürükleyen/sevindiren – hadiselerden bahsedeyim :)

Öncelikle Coca Cola’yı (ve elbette ki sevgili Devletşah‘ı) tebrik etmek gerek; zira organizasyon öncesinde ve esnasında blog yazarlarına sağladıkları ayrıcalıklar şahsımı son derece mutlu etti. Büyük bir keyifle boynumuza astığımız VIB (Very Important Blogger) passleri son derece güzel düşünülmüş bir jestti.

İş bu VIB sayesinde yüzümü güldüren ilk olay, bira kuyruğunda beklerken 17-18 yaşlarında genç bir delikanlının usulca yanımıza yaklaşıp “Beni Linkin Park ile tanıştırır mısınız?” demesi oldu. “Öyle bir yetkimiz yok” diye izah etmeye çalışırken arkamızdaki insanların pür dikkat dinleyişini (varsa bir olay hemen dahil olalım ifadesi ile) kaçırdım zannetmeyin :)

Yemek çeşitleri konusunda benden tam puan alan Rock’n Coke, tuvaletlerin durumu nedeniyle sınıfta kaldı. Yaklaşık 20 dakikalık tuvalet sırası bekleyişim esnasında birkaç kez erkekler tuvaletine mi girsem diye düşünmedim değil. Zira müthiş bir hız ve sirkülasyon vardı. İmrendim doğrusu. Ben böyle melül melül erkeklerden tuvaletinden yana bakarken sıradaki kızlardan biri gayet rahat bir şekilde içeri dalıp şaşkın (ve mutlu??) bakışlar arasında işini görüp çıktı. O çıktıktan sonra ben yaklaşık 10 dakika daha bekledim. Ben çıktığımda sıra aynı uzunluğunda duruyordu. Erkekler ise dışarıda doğumhane önündeymiş gibi ya bir kenarda beklemekten sıkılıp oturmuş, ya da bir aşağı bir yukarı yürür durumdaydı :)

Yemek demişken atlamayayım; mutlu mesut beslenirken nereden geldiğini anlamadığım devasa çekirge önümdeki adamın koluna zıpladığında kendimi ne tarafa atacağımı şaşırdım. O çekirge daha sonra sırasıyla rastalı bir gencin kafasına, yemeklerin ortasında ve en nihayetinde sanıyorum ki ebedi yolculuğuna doğru bir amcanın ayakkabısının altına seyahat etti.

Gelelim gecenin bombasına! Vakti zamanında hepimiz taşkınlıklar çılgınlıklar aykırılıklar mutlaka ki yaptık. Amma velakin böylesini daha önce ne gördüm ne duydum. Linkin Park‘ın sahne almasıyla beraber hemen yanıbaşımızda kendin geçercesine hoplayıp zıplayan bir kız grubu arasında bir tanesi vardı ki gördüğümde neye uğradığımı şaşırdım. vücudunun muhtelif yerlerindeki dövmelere bakarken, eray’ın da dürtelemesiyle farkettiğim yaklaşık 10 cm büyüklüğündeki dövme, dejenerasyonda gelinen son noktanın apaçık kanıtıydı. Medeniyetten nasibini alamamış kıroların, sokak duvar ve yerlerine çizdiğine daha önce bin defa şahit olduğum erkek uzuvu bu hanım kızın(!!) sırtında bir dövme formunda yer alıyordu. Acaba yanlış mı gördüm diye kızın etrafında bir kaç tur atınca, gözlerime inanamadım. Dövme gerçekti. Allah akıl fikir versin diyip kızın ailesine selam ettim içimden. Marjinal olmanın ölçüsünü bu denli kaçıran bir evlat sahibi olmak hakikaten zor iş olsa gerek.

Linkin Park‘ın muhteşem konseri ardından otoparka doğru ilerlerken, hep beraber yürüyen yaklaşık 1000′e yakın insan güruhu içinde kendimi nedense 28 Days Later‘da bir sahnede gibi hissettim. Görevlilerin ikazına rağmen, otoparka gidecek otobüslere – ki otobüslerin içi hakikaten tıklım tepişti – binmeyip yürümeyi tercih eden onca insan ile beraber yaklaşık 15 dakikalık yolu aşıp da otoparka vardığımda artık gücüm tükenmişti ama güzel bir gün geçirmiş olmanın mutluluğu içinde pek de oralı olmadım.

Saat 2 gibi yatağıma yattığımda keşke yarın tatil olsa diye geçirdim içimden, ancak bu satırları size ofis bilgisayarımdan yazdığımı belirtmeme gerek yok sanırım :)

Şeker gibi çantalar

jolene — Fri, 17 Jul 2009 13:30:42 +0000

İtiraf ediyorum ki şu hayattaki en büyük zaaflarımlardan biri çantalardır. Bir türlü sokacak yer bulamadığım zibilyon tane çantam olması bir anlam ifade etmiyor, yine de gözüm hep vitrinlerde :) internetten alışveriş etme (en azından ayakkabı, çanta, t-shirt, vb. şeylerde) alışkanlığım pek olmasa da şu sıralar aklımda mycandybags var.

Yaklaşık 1.5 senedir takip ettiğim bu sitede, hem yazlık hem de kışlık el yapımı çantalar bulabilirsiniz. Burada en önemli nokta şu; her çantadan sadece 1 tane yapılıyor. O nedenle sıklıkla ziyaret etmeniz gerekebilir. Yakın bir zamanda ürün gamına yastık bebekler de eklenmiş fakat ne yalan söyleyeyim onlar beni pek cezbetmedi. Ancak çantalara mutlaka bir göz atmanızı öneririm :)

Yukarıdakilerin tamamı çoktan satılmış ne yazık ki. Şu ortadakinde de nasıl gözüm kaldı belli değil :)

şeylerin şekli

jolene — Sat, 27 Jun 2009 10:53:37 +0000

Ne yalan söyleyeyim, hayatımın hiç bir döneminde tiyatro sever biri olmadım. Birkaç kez arkadaşlarımın itelemesiyle gitmişliğim olsa da, büyülenerek geri dönmedim. Ta ki düne kadar! Haftalarca kapalı gişe oynayan bir oyun için yaklaşık 6 ay süresince bilet kovalayan ve çareyi tüm şirket adına 60 adet bilet satın almakta bulan bir tanıdık sayesinde izleme fırsatı buldum “Şeylerin Şekli“ni. ABD’li yazar ve sinema yönetmeni Neil LaBute‘un 2001 yılında yazdığı tiyatro oyununun (The Shape of Things) Türkçe uyarlaması olan “Şeylerin Şekli”, benim gibi tiyatro sevmez bir insanı bile büyülemiş şahane bir oyun.

Mehmet Ergen yönetimiyle sahnelen oyun, öyle klasik bir çalışma değil kesinlikle. 2 saat boyunca oturup sahneyi izlemektense, 3 aşamada tüm oyuncularla birlikte mekan değiştirerek ilerlediğiniz, öyle ki her an kendinizi oyunun içinde buluverecekmişsiniz hissi veren, kendinizi izleyicinin ötesinde senaryonun neredeyse bir parçasıymış gibi algıladığınız bir oyun bu. İnteraktif diyesim geliyor ama hayır, herhangi bir iletişim ya da bağ kurmuyorsunuz oyuncularla. Yine de inanılmaz bir “içindelik” katıyor size her anında.

Oyunculara gelince; Esra Bezen Bilgin, Deniz Celiloğlu, Bartu Küçükçağlayan ve Evren Kardeş’ten oluşan ekip inanılmaz bir performans sergiliyor. Özellikle Adam rolündeki Bartu Küçükçağlayan’ın perfomansı ayakta alkışlanacak cinstendi. Canlandırdığı karekteri, hem tonlamasıyla hem mimikleriyle inanılmaz bir başarıyla yaşattı. Kendisini BinBir Gece’deki Gani rolüyle anımsayabilirsiniz, ama o rol ile bunu karşılaştırmaya dahi tenezzül etmem :)

Oyunla ilgili detayları yazmak istemiyorum. Ben de gidip izlemeden önce hiçbir ön araştırma yapmadan gittim ve iyi ki öyle yaptım. Aşamaları (ne zaman ne olacak) bilip de gitseydim, bu denli zevk almazdım kesinlikle! Sadece şunu ekleyebilirim sanırım:

“Sanat yapın, tamam, ama asıl dünyayı değiştirmeye çalışın.” Böyle demişti sanat hocam. Ben de o günden beri neyi değiştirlebilirim diye düşündüm; ve buldum..

Sanat adına ne kadar ileri gidilebilir? Sınırı nedir?
Ya aşk adına.. neler feda edilebilir?

İmkanınız olursa kaçırmayın, mutlaka gidip izleyin oyunu! :)

Blog Ödülleri Hürriyet IK’da!

jolene — Sun, 19 Apr 2009 18:04:30 +0000

Pazar günlerini genelde HİÇ sevmem. Ama bugün bambaşka. Neden derseniz başlığa bir kez daha bakmanızı öneririm! :)
Blog Ödülleri‘ni geçen sene ilk kez düzenlediğimizde de yazılı basında haberimiz çıkmıştı evet ama tam bir yıl sonra Hürriyet Gazetesi IK ekinde tam sayfa çıkacaksınız deselerdi, inanmazdık sanırım.

Geçtiğimiz hafta Hürriyet IK muhabirlerinden sevgili Zeynep Mengi evimize konuk olduğunda, ne yalan söyleyeyim çok heyecanlandık. Öyle ki; Zeynep önceden hazırladığı sorularını bize yöneltmeye başladığında ilk birkaç soru heyecanımıza yenildik, sesimiz titredi (kayıt cihazı alenen şahidimizdir!) ancak sonrasında toparlayıp 10 kaplan gücünde cevaplar verdik. Elimizden gelen en iyi şekilde hem blogküreyi hem de Blog Ödülleri’ni anlatmaya çalıştık. Ve bugün, sabahın kör vakti koşup aldığımız gazeteyi açıp kendimizi 3. sayfada gördüğümüzde, röportajı yaparken yaşadığımızın belki de 10 katı heyecanlandık. En azından ben, yüzümdeki kocaman gülümseme ile haberi arka arkaya kaç kez okudum kimbilir. Bu esnada arkadaşlarımdan gelen smsler, arayıp mutluluğuma ortak olanlar, hepsi bin kat arttırdı sevincimi.

Bu mutluluğu yaşamama vesile olan herkese, öncelikle ekibime (hepinizi çok seviyorum!) sonrasında bütün iyi niyetiyle bizlere destek olan tüm blog yazarlarına ve sevgili Zeynep’e teşekkür ediyorum. Aranızda ben bugün Hürriyet gazetesi almadım diyen varsa öncelikle teessüf ederim, sonrasında haber linkini paylaşırım :)

Evet, şimdi sırada gazeteyi koyup saklayacağım bir adet dosya bulmakta!

Dünya Saati eylemine katılıyor musunuz?

jolene — Fri, 27 Mar 2009 13:31:08 +0000

Kendimi bildim bileli karanlıktan korkmuşumdur. Tuhaftır ki aynı zamanda tüm ışıkları söndürüp, sadece mum ışığında oturmaktan (yanımda biri olması şartıyla) son derece keyif alırım. Mum sevgim yakın çevrem tarafından çok iyi bilindiği için, tarafıma gelen hediyelerin önemli bir bölümünü mumlar oluşturur. Her defasında da çocuklar gibi sevinir, hiç acımadan hemen yakıveririm. (Kıssadan hisse: Bana mum hediye edebilirsiniz :)

Yarın akşam da benzer şekilde tüm mumları yakıp, karanlıkta bir saat geçirmeyi planlıyorum. Lakin bu defa farklı bir amaca hizmet etmek için: Dünya Saati eylemine katılacağım!

Doğal Hayatı Koruma Vakfı (WWF) önderliğinde ilk kez Mart 2007′de düzenlenen “Dünya Saati” (Earth Hour) eylemi, bu yıl 28 Mart’ta (yarın) saat 20.30-21.30 saatleri arasında bir kez daha gerçekleşecek. Küresel ısınmaya dikkat çekmek için düzenlenen eyleme bu yıl tüm dünya genelinde bir milyar kişinin katılması bekleniyor.

Eyleme destek olmak için ışıklarınızı kapatıp, saadece bir saatliğine elektrik kullanımınızı minimum düzeye çekebilirsiniz. Ayrıca dilerseniz mum ışığında çekilmiş fotoğraflarınızı flickr grubuna katılarak paylaşabilir, videolarınız varsa youtube platformuna ekleyebilir ya da eylem ile ilgili fikirlerinizi #earthhour tagi ile twitleyebilirsiniz

Peki siz Dünya Saati eylemine katılıyor musunuz?

2009 Blog Ödülleri ve sahne arkası

jolene — Wed, 25 Mar 2009 12:51:50 +0000

Bildiğiniz gibi bu yıl Blog Ödülleri‘ni ikinci kez düzenliyoruz. Daha önce çalıştığım fuar şirketinden de çok iyi biliyorum ki, herhangi bir organizasyonu hayata geçirmek bu dünyadaki en zorlu işlerden biri. Çoğu zaman da son derece kolay bir işmiş muamelesi görmesi de cabası. Düşünün ki en basitinden sadece doğumgününüz için bir toplaşma ayarlarken bile onlarca telefon açıyor ve uğraşıyorsunuz :)

Şimdi burada karşılaştığımız zorlukları, uykusuz gecelerimizi, tüm diğer görevlerimizin arasında vakit yaratma çabamızı anlatmayacağım. Çünkü bu organizasyonun güzel ve olumlu yanlarından bahsetmek istiyorum.

Blog Ödülleri fikri Eray‘ın aklına geldiği ilk günden bu yana, heyecanımız artarak büyüyor. Neticede bizler kurumsal kimlikte insanlar değiliz. Bizzat bu sosyal medyanın parçası olan blog yazarlarıyız. Belki de elimizden gelenin en iyisini yapma çabamızın arkasında da bu var: Bir noktada kendimiz için de birşeyler yapıyor durumundayız. İstiyoruz ki her geçen gün, bu ufak ama güçlü topluluğa yeni bireyler eklensin, paylaşımlar artsın, insanlar fikir ve düşüncelerini iletmek istedikleri kitleye ulaştırsın, kaliteli içerik üretilsin ve herşeyden önemlisi bloglar, gazetelerde okuduğumuz köşe yazarlarından çok da farklı olmayan yeni bir iletişim kapısı olarak görülsün.

Yarışmayı geçen yıl ilk defa düzenlediğimizde, Microsoft‘un sponsorluk desteği ile oldukça önemli ve çok güzel bir etkileşim yakaladık. 2009 Blog Ödülleri’nde bu etkileşimi çok daha kuvvetli hissediyoruz zira geçen yılki desteğini sürdüren Microsoft‘un yanısıra aralarında Peugeot, Ülker, ntvmsnbc, Project House‘un da bulunduğu önemli isimler, bence son derece cesur davranarak sosyal medyanın bu önemli etkinliğinde yanımızda yer alıyorlar. Önümüzdeki günlerde açıklayacağımız (biraz heyecanlandıralım sizi :) her biri alanında son derece etkin diğer markalar da aynı şekilde Türk blogküresine kucak açmış durumda. Blog yazmanın ciddiyetini kavrayan ve destek olan bu markalar, bloggerlar olarak çok önemli birşeyi başarmaya başladığımız kanıtlıyor bizlere: “Sesimizi ve gücümüzü duyurmak.” Bunun altını kırmızı kalem ile çiziyorum :)

Bu vesile ile Microsoft, Peugeot, ntvmsnbc, Ülker ve Project House‘a bir kez daha teşekkür ediyorum. Sadece sponsor oldukları için değil, organizasyonumuza destek olmak için ellerinden geleni yaparak ellerini taşın altına sokabildikleri için. Ayrıca tıpkı geçen sene olduğu bu sene de bizi yalnız bırakmayan medya sponsorlarımız kurumsalhaberler.com, Mediacat, FikriMühim ile aramıza bu sene katılan Bloxoo, Log, mackolik.com ve sinema.com‘a da verdikleri destekten ötürü teşekkür ederiz.

Ve son olarak Marjinal Porter Novelli ekibine, bizimle beraber yürüdükleri ve ailemizin bir parçası oldukları için ne kadar teşekkür etsek de az!

Bu arada kimi platformlarda takip ediyorum, yarışmanın isminin de etkisi vardır belki ama herkes “Hani ödüller?”, “Sponsorlar ne hediye verecek?”, “Peugeot araba mı hediye edecek?” gibi/vb soruların derdinde. Hiç hediyemiz olmayacak diyip, ödüllendirilmeyi eline alacağı maddi değere sahip bir cisimle bağdaştıranları üzmek istemiyorum. Belli ölçülerde hediyelerimiz elbette ki olacak :)