creamfields » halet-i ruhiye

Gong*

jolene — Fri, 30 Sep 2011 23:25:22 +0000

14 Şubat 2011. Sevgililer Günü’nde, evleneceğimiz mekanı seçtik biz, sonra da koşa koşa gidip el sıkıştık. İleride çocuklarımıza anlatabileceğimiz, güzel bir tarih. E vallahi de güzel tarih seçmişiz! Herkes tam tersini yapsa da biz, mekanı seçtikten sonra düğün tarihi alan bir çift olarak, tam 6 ay içinde tüm hazırlıkları tamamlamayı başardık. Eylül ayında doğmuş bir insan olarak, evleneceğim günü de sonbaharın başlangıcında seçmiş olmam, pek de şaşırtıcı olmasa gerek :)

“O gün”e ilişkin anlatacak ne kadar da çok şey var aslında. Hayatımın en uzun, en neşeli, en stresli, en mutlu, en sinirli, herşeyin ama herşeyin “en” olarak tarihe geçtiği bir 6 ay oldu! Her ne kadar, evlilik bu hayattaki tek ulvi hedefim olmasa da, kendimi olayın büyüsüne kaptırdığımı itiraf etmeliyim :) Özellikle de gelinliğimi seçerken.

Pronovias, Privenuptia ve Beyaz Butik’e gidip bilmem kaç çeşit gelinlik deneyip, derin bir hayalkırıklığı yaşadıktan sonra kendimi Akay Gelinlik’te buldum. Denediğim ikinci gelinlikle beraber, bir karış olmuş yüzümde güller açtı! İlk görüşte aşktı bizimkisi :)

Gelinliğimi seçmiş olmanın verdiği mutlulukla, kendimi gecenin organizasyonu için gereken detaylara adadığımda, inanın üzüntüden çatlamak üzereydim. Bu satırları okuyan yakın zamanda evlenen/evlenecek olanlar varsa bilirler; düğün mekanları o gecenin organizasyonu ve süslemesi için çeşitli firmalar ile anlaşıyor ve sizi o firmalar ile çalışmaya mecbur bırakıyor. Ben ne yazık ki bize önerilen her iki firma ile de anlaşamadım. Ne tür birşey istediğimi anlamamakta direnen bu iki firmanın isimlerini vermeyeceğim. İtirazlarım sonucunda beni kırmayarak arzu ettiğim firmayı içeri sokmama izin veren Bahar Country’e buradan bir kez daha teşekkür ediyorum. Organizasyon konusunda bizi rahat bırakmalarıyla birlikte gezmeye başladığım ve ne istediğimi anlayan ama astronomik fiyatlarla beni şaşkına çeviren diğer firmaların da isimlerini de es geçiyorum. En nihayetinde, bir arkadaş tavsiyesi ve aracılığı ile görüştüğüm firma -Necmi Rıza Organizasyon- derdime tam anlamıyla derman oldu. O günü düşünüyordum da, onca hayalkırıklığından sonra nasıl da mutlu olmuştum :)

Bundan sonraki hazırlıkların tümü çok rahat ve sancısız geçti. Kudra’mın önerisi ile gittiğim Nays Kuaför hem saçımı, hem makyajımı tam istediğim gibi yaptı. Öyle ki; deliler gibi dans ettiğim gecenin sonunda ne saçım, ne de makyajımda en ufak bir bozulma yoktu.

Düğünün en kritik noktalarından biri de fotoğraf ve müzikti. Her ikisinde de mekanın önerdiği firmalar ile ilerledik. Gayet memnun kaldığımı söylemeliyim :) Düğün sabahı geç kalıp günün ilk ve tek gerginliğimi yaşamama neden olan fotoğrafçımız Levent Bey, günün ilerleyen saatlerinde çektiği kareler ile telafi etmeyi başardı ;)

Çok fazla uzatmadan sizleri fotoğraflar ile başbaşa bırakıyorum. Ama bu vesile ile; deliler gibi sevdiğim davetiyemizi hazırlayan Fatih Gül’e, gelinlik seçimiden organizasyon detayları için koşturduğum günlerde beni yalnız bırakmayan arkadaşlarım Handan, Seda ve Pınar’a, canım bitanem anneme ve tüm hazırlık sürecinde zatalime katlanan sevgili eşime çook teşekkür ediyorumm! :)

* Gong // http://www.youtube.com/watch?v=GPGBCUAsoYg

Dur bir mola ver

jolene — Sun, 17 Oct 2010 15:41:40 +0000

Hayatın hızından yorulanlardan mısınız? Oysa tek istediğimiz biraz “yavaşlık”..

No ending

jolene — Wed, 20 Jan 2010 08:41:13 +0000

Tell me a story, Pew

What kind of story, child?
A story with a happy ending.
There’s no such thing in all the world.
As a happy ending?
As an ending.

Geçmişe özlem: pastoral bir yaklaşım

jolene — Wed, 11 Nov 2009 15:57:42 +0000

Sizleri bilmem ama ultra modern evlerden, dijital donanımlı odalardan ya da bilmem kaç katlı rezidanslardan oldum olası hoşlanmamışımdır. Eskinin dokusunu, o dokunun kattığı yaşanılmışlığı sevenlerdenim. Bu nispeten pastoral yapım, geçmişe özlemim sanıyorum hem film tercihlerime hem de Eray’ın neredeyse nefret ettiği mobilya seçimlerime yansıyor. Ekseriyetle tek parça ahşap mobilyaları, beyaz kumaşları ve İngiliz tarzı çiçek motiflerini, standart koltuk takımlarına, her biri takımı tamamlayan yemek odası ve oturma gruplarına tercih ederim. Pride & Prejudice‘i defalarca izleme nedenim, The Holiday‘de İris’in evine gıptayla bakışım bundandır.

Yüksek tavanlı evler, country havasında odalar benim rüyalarımı süslediği için gittiğim pek çok yerde etrafıma hep alıcı gözle bakarım. Yolum ne zaman Tünel, Gümüşsuyu ve Nişantaşı’na düşse, eski apartmanlara bakmaktan boynum tutulur. Neredeyse her ay aldığım dekorasyon dergilerinde bol ışık alan salonları, vazoya özenle yerleştirilmiş beyaz çiçekleri, akşam güneşinin vurduğu pencere önüne konmuş ahşap çalışma masalarını ve bir de bin bir çeşit mumları gözüme kestiririm.

Bendeki bu eski takıntısının doyum noktasına ulaştığı ender mekanlardan biri de İstanbul’da pek çok şubesi bulunan The House Cafe‘dir. Her gidişimde birşeylerine hayran kalır, kendi evime uyarlayabileceğim birkaç ipucu yakalamaya çalışırım. Geçen gün websitesini gezerken, bir başka hizmeti olduğunu gördüm: The House Apart. Aranızda bunu daha önce duymuş ya da kalma deneyimi yaşamış olanlar vardır belki. The House Apart; Tünel, Nişantaşı, Galatasaray ve Cihangir’de butik tarzda dairelerden oluşuyor. Bunlar gecelik ya da haftalık kiralama şansınız var. İç mekanda benim pek hoşlanmadığım teknolojik sistemler bulunuyor olsa da özellikle Galatasaray ve Cihangir’deki evler pek hoşuma gitti.

Ağırlıklı olarak İstanbul dışından misafirlere ev sahipliği yaptıklarını tahmin etsem de şöyle iki koca günümü bu evlerden birinde geçirmek isterdim doğrusu ;)

Island in the sun

jolene — Mon, 09 Nov 2009 17:16:18 +0000

Pazar günü, havanın mevsim normallerinin çok çok üstünde seyretmesini fırsat bilip Burgazada’ya gidelim dedik. Haftanın yorgunluğunu çıkarmanın en iyi yolu tüm haftasonu evde pineklemektir diye düşünen bünyeme, bu günübirlik yolculuk ne kadar yanlış düşündüğümü kanıtladı adeta. Adaya varınca ilk işimiz, güneşin tadını çıkarabileceğimiz güzel bir köşe aramak oldu. İskelenin hemen solunda yer alan cafe-restoranlar arasında, sanıyorum ki kırmızı sandalyelerinden etkilendiğimiz Barba’yı seçtik. Kudra hanımın kırmızıya karşı müthiş bir zaafı olduğunu bilen bilir, bu durum mekan seçimimizde de etkili oldu tabi. Okumaya fırsat bulamadığımız gazetemiz, çayımız, hafif acılı menemenimiz ile leziz bir kahvaltı yaptık.

Kahvaltı sonrasında adayı turlamaya karar verdik. Ara sokaklardan yukarıya doğru tırmanırken, sayılarının bir hayli fazla olduğunu düşündüğüm sokak hayvanları dışında etrafta hiç ses yoktu. Arabalara, trafiğe, gürültüye bunca yıldır o kadar alışmışım ki bu muazzam sessizlik karşısında algılarım şaştı diyebilirim. Huzur dedikleri bu olsa gerek! Yol boyunca karşımıza çıkan bütün hayvanları, bilhassa da kedileri sevmeye doyamadım. Alerjimin azması, gözlerimin kaşınması umrumda bile değildi. Pek çok evin bahçesinden yırtınırcasına havlayan cins köpekler ve denizi artık tepeden görebildiğimiz noktaya gelmemizle yanımızda beliren sokak köpeklerinden başta biraz tırsmış olsam da hiç bozuntuya vermedim. Bir süre sonra yanımızda 2 köpekle beraber ilerlemeye başladık. Korkunun sevgiye dönüştüğü an köpekleri alıp götüresim geldi, Kudra’nın tuhaf bakışları karşısında saçmaladığımı farketmem uzun sürmedi :)

Ve evler… Ah o evler! Bahçe içinde, ekseriyetle eski, birbirinden güzel tüm o evlere bakmaktan boynum ağrıdı diyebilirim. Seneler evvel Büyükada’ya gittiğimde de kendimden geçmiştim ama Burgazada’daki evlerin büyük çoğunluğu orjinal halinde ya da orjinal haline sadık kalınarak yenilenmiş sanırım. Büyülenmiş bir vaziyette gezinip dururken adada yaşamanın nasıl bir şey olacağını hayal ettim bir yandan. Özellikle biz yaşlarda, çalışan insanlar için adada yaşamak zor olabilir ancak 60 yaşından sonra herşeyi bırakıp Bodrum’a yerleşene kadar (evet, nedense herkesin hayali bu) İstanbul’a bu kadar yakın ve bir o kadar da uzak Burgazada’ya taşınmayı yeğlerim.

Doyamadım sana Burgazada, bekle yine geleceğim! ;)

lately

jolene — Tue, 28 Jul 2009 11:36:23 +0000

Yenilik ve başlangıçlar insanı ne kadar heyecanlandırabilirse ben de o kadar heyecanlıyım şu sıralar. Birbiri ardına gelişecek çok fazla şey oluyor hayatımda, hangisine sevineyim hangisi ile ilgileneyim bilemiyorum. Tek bildiğim Pazartesi gününden itibaren müthiş bir koşturmaca içine gireceğim :)

Bu esnada son iki yıldır adam gibi tatile çıkamamış olmanın verdiği iç darlanması ile şunun hayalini de kurmuyor değilim:

Fotoğraf: www.twisted-color.deviantart.com/art/The-Beach-85325201

bir ihmal hikayesi

jolene — Fri, 29 May 2009 15:03:29 +0000

Şu son dönemde hayatım belirli kişileri, belirli şeyleri ihmal etmekle geçiyor sanırım. Bunu bir kısmınıza hali hazırda çemkirmiş olduğum nedenlere bağlayabilirim ancak konumuz o değil. Bir dönem haftada birkaç yazı yazarken, Google Analytics raporumun da yüzüme vurmuş olduğu üzere, blogumu ihmal etmeye başladım. Zamansızlık bir yana bunun çok daha önemli bir etkeni olduğunu farketmiş bulunuyorum. Ne kadar bayılarak kullanıyor olsam da browserıma itina ile yerleştirmiş olduğum Share on FF butonu, blogumun en belalı düşmanıdır. Internette rastladığım her nevi güzel içeriği paylaşmak arzusuyla mütemadiyen tıklıyorum kendisine. Tabi bilhassa FF üzerinden de benzer içerikleri takibe daldığımdan, kafamda kurguladığım “şunu yazıcam” dediğim herşeyi öteler oldum.

Benzer sıkıntıyı çeken var mı? Microblogging, blog yazmayı öldürüyor mu yoksa? (Lütfen içime su serpiniz)

Yavaşlık

jolene — Thu, 07 May 2009 11:27:47 +0000

Milan Kundera’nın çok sevdiğim bir kitabı var; “Yavaşlık”. Bundan yıllar önce çok sevdiğim bir arkadaşımın önermesi ile okumuş ve başucu kitaplarımdan biri olarak kabul etmiştim. Zaman zaman hala açar, şöyle bir karıştırırım.

Kitabın bir yerinde şöyle yazar:

(…) Yavaşlığın keyfi neden yitip gitti böyle?

Son günlerde aklımda sürekli bu cümle var. Herşeyin neredeyse ışık hızında akıp gittiği bu günlerde yavaşlık, çaresizce özlediğimiz ama bir türlü kavuşamadığımız uzaklardaki sevgili gibi. Kavuşamadıkça daha da değerleniyor. Bir zamanlar birlikte geçirilen uçarı ve aylak günler özleniyor.

Şu satırları yazabilmek için masamda üst üste biriken işleri bir kaç dakikalığına da olsa görmezden geliyorum. 24 saatin hiçbir şeye yetmediği bir tuhaf dönemdeyim. Yapılacak iş çok ama zaman kısıtlı. Hepimizin benzer sıkıntıları yaşadığını, o yorgun bakan gözlerden anlayabiliyorum. Oysa ki (belki de) tek istediğimiz sakince, ne fiziksel ne de zihinsel koşuşturma yaşamaksızın birşeyler yapabilmek.

Blog Ödülleri Hürriyet IK’da!

jolene — Sun, 19 Apr 2009 18:04:30 +0000

Pazar günlerini genelde HİÇ sevmem. Ama bugün bambaşka. Neden derseniz başlığa bir kez daha bakmanızı öneririm! :)
Blog Ödülleri‘ni geçen sene ilk kez düzenlediğimizde de yazılı basında haberimiz çıkmıştı evet ama tam bir yıl sonra Hürriyet Gazetesi IK ekinde tam sayfa çıkacaksınız deselerdi, inanmazdık sanırım.

Geçtiğimiz hafta Hürriyet IK muhabirlerinden sevgili Zeynep Mengi evimize konuk olduğunda, ne yalan söyleyeyim çok heyecanlandık. Öyle ki; Zeynep önceden hazırladığı sorularını bize yöneltmeye başladığında ilk birkaç soru heyecanımıza yenildik, sesimiz titredi (kayıt cihazı alenen şahidimizdir!) ancak sonrasında toparlayıp 10 kaplan gücünde cevaplar verdik. Elimizden gelen en iyi şekilde hem blogküreyi hem de Blog Ödülleri’ni anlatmaya çalıştık. Ve bugün, sabahın kör vakti koşup aldığımız gazeteyi açıp kendimizi 3. sayfada gördüğümüzde, röportajı yaparken yaşadığımızın belki de 10 katı heyecanlandık. En azından ben, yüzümdeki kocaman gülümseme ile haberi arka arkaya kaç kez okudum kimbilir. Bu esnada arkadaşlarımdan gelen smsler, arayıp mutluluğuma ortak olanlar, hepsi bin kat arttırdı sevincimi.

Bu mutluluğu yaşamama vesile olan herkese, öncelikle ekibime (hepinizi çok seviyorum!) sonrasında bütün iyi niyetiyle bizlere destek olan tüm blog yazarlarına ve sevgili Zeynep’e teşekkür ediyorum. Aranızda ben bugün Hürriyet gazetesi almadım diyen varsa öncelikle teessüf ederim, sonrasında haber linkini paylaşırım :)

Evet, şimdi sırada gazeteyi koyup saklayacağım bir adet dosya bulmakta!

bir playstation hissiyatı ve yeni sevgilim

jolene — Sat, 28 Mar 2009 22:01:19 +0000

Malumunuz çok kısa bir süre önce PS3 edindik. Eray‘ın heyecan içinde ödemeyi yapışı, ürün kutusunu bağrına basıp eve getirişi, itinayla kuruşu ve sonrasında kendimi üzerime kuma gelmiş gibi hissetmem daha dün gibi. Bu hissiyat ile bir süredir cihaza pis pis bakıp durdum. Hatta eve gelen her misafirin ciğerci dükkanı önündeki kedi misali yalanarak oyun sırası beklemesine sinirlendim, kendimi odalara kapadım, küstüm (yok artık!)

Şaka bir yana, gerçekten de o joysticki elime herhalde ya bir ya da iki kere aldım. Zaten Blog Ödülleri koşturmacası içinde kafayı kaşımaya da pek vakit kalmadığı için, bırakın beni Eray bile bu son derece hevesle aldığı ürünün tadını çıkaramadı henüz. Lakin bu bendeki PS3 soğukluğunun tek müsebbibi Eray’dır. Neden mi? Çünkü oyun konsolunu satın aldığı gün edindiği iki oyundan biri Street Fighter diğeri de Assasin’s Creed oldu! (Aranızdan yükselen o “aaa Street Fighter 10 numaradır, Assassin’s Creed bombadır” seslerini alenen mute ediyorum bilesiniz) Arkadaşım, ben ki Diablo 2 oynamış bir neslin evladıyım, ben ki Age of Empires‘ta rakip tanımam, ben ki Red Alert‘te ezer geçerim, konu Street Fighter ve Assassin’s Creed oldu mu yüzünü bozuk yumurta kokusu almışçasına büzüştüren bir insanım. (Evet ne var?)

Yanıbaşımdaki PS3 ile uzaklığımız bu seyirde devam ederken, dün akşam sevgili Mert-Ayşen Alemdar çiftinin daveti ile evlerine misafir olduk. Eray PS3′ü ne kadar çok seviyorsa , onu 10 ile çarpın, bakın size Mert Alemdar! Haliyle gecenin ilerleyen dakikalarında tvnin başına toplanmak suretiyle oyunlara bakınmaya başladık. İşte hayatımın aşkıyla bu vesile ile tanıştım!

Bu dünyalar tatlısı yaratık Little Big Planet isimli oyunun ana karakteri Sackboy. Oyun içinde gezebileceğiniz farklı dünyalarda, takım arkadaşları ile oradan oraya savrulurken, hoplayıp zıplarken, yüzünü şekilden şekile sokarken görebilirsiniz onu. Sırf Sackboy’u izlemek için bile oynayabilirim bu oyunu ki Little Big Planet başlı başına keyifli bir oyun aslında. Şimdi istiyorum ki Sackboy’un türlü ürünlerinden, oyuncaklarından edineyim evimde çantamda sürekli yanımda olsun. Aranızda beni bu konuda yönlendirecekler varsa lütfen yorum bıraksın :)

Sackboy! Seviyorum seni be! :D