creamfields » seyahat

Lavanta kokulu otel

jolene — Sat, 07 Jan 2012 23:24:55 +0000

Kurumsal firmalarda yıllık değerlendirme ve yeni yıl planlama toplantıları denen bir müessese var; korkutucu olduğu kadar keyifli de geçen. Neden keyifli? Çünkü mutlaka şehirden uzak, hatta şehir dışında, bir iki gece kalmalı mini seyahat halinde gerçekleşiyor. Geçtiğimiz yıl iki günlüğüne Mardin’e gitmiştik, çok da şahane olmuştu. Bu yıl ise, ekipteki hamile sayısı, fazla uzağa gitmemize engel oldu.İyi ki de oldu çünkü en yakın fırsatta tekrar (bu defa kesinkez Eray ile) gitmek istediğim, en şahanesinden bir butik otelde – Lavanda Butik Otel - kalma fırsatım oldu. İstanbul’a sadece 1 saat uzaklıkta olması da cabası!

Malumunuz; pastoral, country & provance tarzı dekorasyon müptelası bir yapım var. Lavanda Butik Otel’e gidişimiz kesinleştiğinde, acaba nasıl bir yerdir diye soluğu Google’da almış, websitesini bulmuştum. Foto galeriye göz atarken “Tamam!” dedim, “İşte budur!” Yemyeşil bir alanın göbeğinde, taş evlerden oluşan bir dizi bina, şömine ve kırmızı ekoseli battaniyelerin yanı sıra (bu battaniyeler ben gittiğimde hakikaten de oradaydı) karla kaplı fotoğrafları da görünce resmen kendimden geçtim. Hoş, bizim gidiş tarihimiz itibariyle kardan eser yoktu ama olsun! Taş binalarla da yetinebilirdim ben :)

Velhasıl, mini valizimin en önemli parçası fotoğraf makinem olacak şekilde hazırlıklarımu yapıp Cuma sabahı saat 9′da yola koyuldum. Yaklaşık 1 saat içinde Şile’ye varmıştık. Foto galerinin aksine yağmurlu ve kapalı bir hava karşıladı bizi ama bu, fotoğraf çekmeme engel değildi. Sorun, ana fokusun (doğal olarak) toplantıda olmasından ve toplantının da korkunç derece uzamasından dolayı Cuma günü boyunca hepi topu 2-3 fotoğraf çekebildim. Aşağıda paylaştığım fotoğrafların tamamını, Cumartesi sabahı kahvaltı ile dönüş yoluna çıkma arasına sıkıştırdığım 30 dakika içinde çektim. Olsun, buna da şükür :)

Yılbaşının üzerinden yalnızca bir hafta geçmiş olmasından mütevellit, etrafta yılbaşı süslemeleri vardı bolca. O nedenle, zaten muazzam görünen iç dekorlar daha da etkileyici bir hal almıştı kuşkusuz. Kendimi bir Fransız köyünde hissetmedim desem yalan olur. Haydi gelin çektiğim fotoğraflarla mini turumuza başlayalım!

Lavanda Butik Otel’in giriş kısmında yer alan binalardan bir kaçı:

Otele ilk giriş alanı; bekleme salonu. Biz Cuma gecesi bu şahane kısımda içkilerimizi yudumladık, sohbet ettik, şöminenin dibine kıvrıldık. Bir de güzel müzikler dinledik! Yukarda bahsettiğim yılbaşı süslerinin (yılbaşı ağacı da dahil) neredeyse tamamı buradaydı.

Sıra geldi kaldığım odaya! İçeriye girdiğim andan itibaren minik minik detaylarla süslenmiş köşelerin hangi birine bakayım, nereye koşayım, neyin fotoğrafını çekeyim bilemedim inanın. Hepsini yayınlayamadığım için de sizin de bayılacağınızı düşündüğüm birkaç tanesini paylaşayım dedim. Tabi bunca fotoğrafın asıl amacı, İstanbul’a döndüğümde benzer fikirleri kendi evimize uygulayabilmekti. Tahminin, odada kullanılan parçaların bir kısmı yurtdışından alınmış, yine de Laura Ashley, Zara Home, Tepe Home gibi mağazalardan benzer şeyler bulabileceğimden eminim. Sizin önerebileceğiniz farklı mağazalar varsa lütfen yorum bırakın :)

Akşam yemeği ve sabah kahvaltısını yaptığımız yemek bölümü ve tüm otel genelinde hoşuma giden birkaç detay da şöyle:

Ve son olarak bunlar da instagram’da yayınladığım bir kaç kare :)

Peri masalı: Château de Moissac

jolene — Fri, 03 Jun 2011 11:49:21 +0000

İngiliz dili ve edebiyatı okumuş bir insan olarak şatolara, pastoral yerleşimlere, kırsal hayata hayranlığım pek şaşılası bir durum değildir. Kendimi İskoçya’nın 17. yüzyıldan kalma şatolarına, Fransa’nın Provence bölgesine henüz atamamış olmam büyük bir utançdır benim için. İşte ben böyle hayıflanıp dururken 2008 yılında “Prix des Vieilles Maisons Françaises” tarafından ödüllendirilen bir restorasyon harikası ile karşılaştım: Château de Moissac-Bellevue!

Aşağıdaki fotoğrafların her biri peri masalından fırlamışçasına davet etmiyor mu sizi de?

Özel resepsiyonlar, kurumsal toplantılar (burda da ne kurumsal toplantı olur ya!), fotoğraf çekimleri ve ürün lansmanları için kiralanabilen Château de Moissac’da aynı zaman konaklama imkanı da var tutmayın beni, biletimi alıyorum! :)

Do’s & Don’ts

jolene — Tue, 13 Jul 2010 17:10:46 +0000

Siz siz olun sakın 2 yıldır tatile gitmedim demeyin, diyip de tatile gitmeyin, gidip de gittiginiz her yerde Foursquare ile check in yapmayın. Hele hele tatilinizi en yakın arkadaşınıza ‘ithaf’ etmeyi düşünmeyin bile. Sonra 2 yerinden kırık bir topukla, tatilinizin 4. gününde geri dönmek zorunda kalırsınız.

Benden söylemesi..

Fakat, yakın zamanda tatile çıkacaksanız ve istikamet de Bodrum ise:

Plaj için Camel Beach‘i, yemek için Körfez Restaurant‘ı (balık çorbasını mutlaka deneyin), dondurma yemek için Bitez Dondurma’yı (bal badem, susam tahinli ve kavunlu dondurmayı denemeden dönmeyin!), ben hala gencim demek için ise Kule Rock City’i öneririm. Bonus olarak bayan okuyucularıma The Carrie Diaries’i okumasını tavsiye ederim :)

eloy beni alaçatı’ya götür!

jolene — Fri, 13 Jun 2008 18:44:48 +0000

maison française, haziran sayısında izmir alaçatı’ya epey kapsamlı yer vermiş. kudra’nım bu bölgenin her ne kadar fazla trendy olduğunu söylese de çevirdiğim her sayfada karşıma çıkan fotoğraflarla adeta büyülenmiş vaziyetteyim. hali hazırda tatil aşkıyla yanıp tutuşan biri olmamım da payı çok büyük hiç kuşkusuz.

fotoğraflardan bahsetmişken, altçatı dosyasında yer alan fotoğrafların büyük çoğunluğu tunç süerdaş imzası taşıyor, kendisini http://suerdas.deviantart.com sayfasındaki çalışmalarından tanıyorum. galerisini bir ziyaret etmenizi öneririm.

gone with the wind: bir tatil şeysi

jolene — Tue, 30 Oct 2007 20:36:34 +0000

uzun zamandan sonra en nihayetinde yeniden yazabilmenin dayanılmaz hafifliği mi desem ne söylesem bilemedim. eloy beyin neşeyle verdiği haberden sonra (sadece birkaç ay içinde creamfields’in google pr 3 olarak kayıtlara geçmiş bulunuyor heyoo!) kendi kendime bu kadar ara yeter dedim. bunca aksamanın başlıca nedeni elbette ki mekan değişikliği. taşınmak da yerleşmek de dertli işlermiş. lakin değdi mi derseniz; evet değdi!

ev değişikliği dışında yaklaşık 18 yıldır askıya alınmış bir fikri hayata geçirerek, hayattaki en değerli şeyimle yani annemle inanılmaz güzel bir tatile çıktım! nasıl olacak, nasıl gideceğiz derken gittik de döndük bile. daha önceleri iş münasebetiyle yurtdışına birçok defa çıkmış olsam da hiç bu denli yoğun gezmemiştim. paris ve colmar’dan sonra fransa’nın güney sahillerini baştan sona (yok artık!) gezdik :) ilk durağımız olan Nice’e indiğimizde, yaklaşık 1 saatlik bir rötardan ötürü pek dolaşma fırsatımız olmadı. o nedenle asıl istikametimiz olan Menton’a doğru yola çıktık. Nice ile Menton arası 30 dakikayı etrafa alık alık bakarak geçirdim! büyülenmek diye birşey varsa evet büyülendim sevgili okurlar. sokakları, evleri, denizi ve manzarasıyla Menton gerçekten acayip bir şehir. Bkz Menton:

Menton, italya sınırına 2-3 km uzaklıkta bir sınır kasabası. esasında şehir ama İstanbul’a kıyasla oldukça ufak. zeytin ve limon ağaçlarıyla dolu bu şehirde dikkatimi ilk çeken nüfusun ciddi bir bölümünün yaşlılardan oluşması. etrafta minyatür köpeklerle yürüyüşe çıkmış yaşlı teyzeler amcalar var. herkes kibar ve saygılı. her karşılaşmada uzatarak söylenen bir bonjouuur tandansı var. insanın hoşuna gidiyor. Menton’da yaşam kesinlikle huzur verici. ilk birkaç gün şehrin muhtelif yerlerinde turladıktan sonra ilk günü pek gezemediğimiz Nice’e geri dönüş yaptık. Menton’a kıyasla devasa bir şehir Nice ancak İstanbul kadar büyük ve kalabalık değil. bu şehir ise palmiye ağaçlarıyla dolu. marmaris’i anımsatan bir akdeniz havası var. şehrin içinde ilerlerken kendimi dar sokaklarda ve rengarenk binaların ortasında buldum hep. bir japon misali hiç düşürmedim elimden fotoğraf makinesini :) çekebildiğim kadar resim çektim ama burada alanımız kısıtlı. Bkz Nice

Nice’te geçirdiğimiz koca bir günün ardından yürümekten bitap düşmüş bir halde Menton’a geri döndük. daha sonraki günler sırasıyla Vintimille’e, Monaco’ya ve Cannes’a gittik. tamamen zenginlerin bulunduğu, sokaklarda channel, prada, dior gibi markaların yer aldığı ve resmen ufacık bir şehir olan Monaco’de casinoya dahi gittik. çok değil 10 euroluk kumar oynadık. artık gözümüz açık gitmeyiz :P Bkz Monaco

haftanın sonu

jolene — Sun, 24 Jun 2007 19:21:20 +0000

malumunuz son bir kaç zamandır derinden dellenmiş bir insan olarak kendimi istanbul sınırları dışına atmam gerekiyordu. eloy bey de bu denli aksi bir sevgili sahibi olmaktan yorulmuş olsa gerek güzel bir haftasonu planı yaptı bize. istanbuldan yola çıkan bendeniz hava sıcaklığının gölgede 35 dereceyi bulduğu bir cumartesi sabahı soluğu izmitte buldum – ya da bulamadım burayı geçelim. ilk durağımız bilmediğimiz sokakları aşmak suretiyle ulaşmayı başardığımız Butik Hotel Maşukiye oldu. Cehennem sıcağına arabayı parkedecek bir gölge yer bulamayıp güneşin altına park ettikten sonra, otelin bahçesine giriş yaptık. ( bkz: otelin bahçesi)

hotel maşukiye 3 katlı bir villa aslında. toplam 10 tane odanın bulunduğu otelin sahibi yalçın karabacak son derece ilgili ve sıcak kanlı bir ev sahibi. içeri girmemizle beraber elimize tutuşturduğu “çevrede gezilebilecek yerler” krokisinden tutun bilgisayar ve internet üzerine söylemleri ile hem benim hem de eloy beyin sempatisini kazanmış bir kişidir.

(bkz: yalçın amca)

sevgilisi ile istanbuldan kaçıp güzel bir haftasonu geçirmek isteyenlere hotel maşukiyeyi tavsiye ediyorum. daha fazla resim ve bilgi için otelin websitesi www.hotelmasukiye.com

odamıza yerleştikten ve bahçeyi gezip dolaştıktan sonra yine cehennem sıcağında çıkıp yemek yeme kararı alarak kendimizi vadi restoran’da bulduk. yemek ve servis konusunda çok başarılı değiller ancak ortam gidip görülesiydi. gündüz sıcağından kaçmak için kesinlikle iyi bir tercihti zira restoran ormanlık bir alan içerisinde. gel gelelim pek bir heyecanla sipariş ettiğimiz alabalık ufacık bir tabakta geldi ve pek de hoşumuza gitmedi. balığımızı masamızın yanıbaşında dolanan bir köpekle paylaşmak ve bence gereksiz abartılmış bir hesap ödemek suretiyle otelimizin yolunu tuttuk. yalçın bey amca ile internet üzerine bilgi alışverişinde bulunan eloy bey’in aksine ben bahçede gördüğüm kedilerin peşine düştüm. dünya tatlısı tekir bir yavru vardı lakin yakınına yaklaşamadığım gibi onun da benim yakınıma gelmesi konusunda pek başarılı olmadım. zaten saat de geç olmuştu ve biz iki obur çoktan acıktığımız için yeni rotamıza doğru arabaya binip sık çalılıklar arasında kaybolduk. evet. kaybolduk. akşam karanlığında yine hiç bilmediğimiz yollarda ilerlerken yavaş yavaş köy merkezinden de uzaklaşıp dağ yoluna girdiğimizde ben şahsen bizzat kendim çok fena tırsmış bir vaziyette yan gözle eloy bey’i süzüyordum. zira kendisinde de tırsak bir mod sezinlemem halinde geri dönelim diye baskı yapacaktım. ama olmadı. kendisi araba kullanırken biraz hırslıdır. dağ bayır çıkıp ormanın derinliklerinde bir de bilmemneköy mezarlığını geçince (ve gideceğimiz yeri hala bulamadığımızdan mütevellit) korkumu iyiden iyiye dile getirdim. tüm bu süre zarfında tahmini 6 km yol yaptık ve en nihayetinde varacağımız yere vardığımızda saat 9 olmuştu.

istanbuldere alabalık evi isimli yere gelmemizle beraber onca yolu tepmiş olduğumuza sevindim. çünkü gecenin o vaktinde bile muazzam güzellikte bir yerdi burası. orada bulunan insan sayısını görünce oldukça beğenilen bir yer olduğunu anladık ve eloy bey de iyi ki gelmişiz türevi bir ifade ile baktı bana. iki (ya da 3 – tam emin değilim) dağın arasında kalan bu restoranda inanılmaz uygun fiyatlara çok güzel lezzetler bulmak mümkün. alkol kısıtlamasının olmaması da cabası (bu rotada bir çok tesisin menüsünde alkol kesinlikle yok!) ortamın güzelliği, yemeklerin lezzeti ve çalışanların mükemmel servisi ile istanbuldere alabalık evi bir kez daha gidip görülecek yerler listemizde neredeyse ilk sırayı aldı. www.istanbuldere.net adresinde resim görme şansınız var. yolunuz sapanca tarafına düşerse bu tesise mutlaka gidin! yolunuz sapancaya düşerse kesinlikle gitmemenizi tavsiye edeceğim yer ise baççe kafe restoran. 2 maden suyuna 8 ytl alan bir garip işletme orası..