creamfields » sinema

Inception: Rüyalarda buluşuruz

jolene — Thu, 29 Jul 2010 20:24:41 +0000

Dün akşam, Warner Bros’un nazik daveti ile katıldığım ön gösterimde, Christopher Nolan‘ın dillere pelesenk olan son filmi Inception‘ı izleme şansım oldu. Daha önceki pek çok gösterimi kaçırmış biri olarak karşılaştığım kalabalık, bu filme özel miydi bilemiyorum. Değilse, Warner Bros çok güzel bir iş kotarıyor demektir :) Bu vesile ile bir kez daha teşekkür ederim Duygu Kutlu’ya..

Filme gitmeden önce başta Bigumigu olmak üzere birkaç sitede film hakkında yazılar okumuştum, ve açıkçası herkes kadar olmasa da belli bir seviyede heyecan kabarcıkları vardı içimde. Işıkların sönüp filmin başlaması ile birlikte, koltuğa güzelce yerleşip gözlerimi belerterek izlemeye başladım filmi. (Konudan bağımsız aklıma gelen ilk şeyler; Leonardo Di Caprio’nun nazarımdaki baby face etiketinden artık uzaklaşmış olduğu, 28 Days Later‘dan sonra Cillian Murphy’i izlemenin bir tuhaf geldiği, ve Marion Cotillard‘ın ne kadar güzel bir kadın olduğu oldu..)

Film, tam anlamıyla görsel bir şölendi. Bir uygun vakitte varsa kamera arkası görüntülerini izlemek gerek. Gerisinde inanılmaz bir uğraş, inanılmaz bir emek (ve bütçe), inanılmaz bir kurgu olduğunu söylemek lüzumsuz olsa da zengin bir girizgah yapmak adına belirtmeden geçmeyeyim. Her ne kadar vurdulu kırdılar sahneler bir bayan olarak zerre ilgimi çekmese de filmin ikinci yarısına kadar ilgi ve alakayla izledim filmi. İkinci yarının ortalarından final sahnesine kadar geçen sürede, açıkça itiraf etmeliyim ki filmden biraz koptum. Spoiler yapmamak adına detay veremediğim kimi sahnelerde, neyin neden olduğunu ve final sahnesini şekillendiren etkenlerin nasıl gerçekleştiğini çözemedim. Arada bir kopukluk vardı sanki. Belki de bir kez daha izlemek gerek, bilemiyorum :)

Velhasıl, film yarın gösterime giriyor. Bahsettiğim kopukluğa rağmen mutlaka izlemenizi öneririm. Bu sayede benim kaçırdığım noktaları anlatırsınız belki bana ;)

Filmin fragmanını henüz izlememiş olanlar varsa, sizleri şöyle alıyoruz:

Çok daha fazlası için ise http://www.facebook.com/inception sayfasına göz atabilirsiniz!

passion never dies

jolene — Sun, 31 Aug 2008 12:27:43 +0000

cuma akşamı, evde yalnızlığın tadını çıkarmak adına nicedir aklımda olan ve en nihayetinde bilgisayarıma indirebildiğim bir filmi izlemek için yerleştiğim en sevdiğim koltuğuma. filmin adı “wicker park“. the faculty, pearl harbor ve black hawk down gibi filmlerden anımsayacağınız josh harnett ile adını troy ile duyuran diane kruger başrolde. film ilerledikçe, içimden ‘ben bu film daha önce görmüştüm’ hissi yükseliyor. yine de bozuntuya vermemeye çalışıyorum. bekliyorum, izliyorum.. derken aklım başıma geliyor! tabi ya.. yıllar önce bayıla bayıla izlediğim bir fransız filmi olan l’appartement‘in tıpkısının aynısı bu! 1996 yılına ait bu film ancak 2004 yılında hollywood yapımcılarının dikkatini çekmiş besbelli. lakin wicker park, orjinalinden iyi olan coverlar teorisini boşa çıkarmış ne yazık ki. zira ben vincent cassel ve monica belluci çiftinin başrolde oynadığı l’appartement’i çok daha fazla beğenmiştim. wicker park’ı beğendim diyenlere bir de bunu denemelerini şiddetle tavsiye ederim.

previously on sex and the city

jolene — Tue, 10 Jun 2008 11:57:37 +0000

1998-2004 yılları arasında tüm dünyada, özellikle de bayanlar arasında en fazla izlenen dizilerin başında gelen sex and the city, aradan geçen 4 yıl sonunda sinema filmi olarak karşımıza çıkmış bulunuyor. dizinin tüm sezonlarını benim gibi takip etmiş olanlarınız da bileceği gibi, dizi 22 şubat 2004′te ‘an american girl in paris: part deux‘ isimli muhteşem bir final ile bitmişti ancak yapımcılar paraya doymamış olacak ki aslında gayet de mutlu sonla bitmiş bir diziyi geçmişin tozlu raflarından çıkarmak suretiyle bir kez daha önümüze koydular. açıkçası çok da şikayetçi değilim zira sex and the city en çok sevdiğim diziler arasında değişmez bir yere sahip. geli görün ki başroldeki dört hatunun (hatta yan rollerdekilerin de!) inanılmaz derecede yaşlandığını, buruştuğunu ve şişmanladığını görmek, 30′lu yaşlara hızla yaklaşan bünyeme pek de iyi gelmedi!

mr. big – bilinmeyen ancak artık öğrendiğimiz ismiyle john james preston, yaşlanmış olmasına rağmen halen çok yakışıklı görünüyordu. lakin carrie’ye atmış olduğu son dakika golü nedeniyle kendisine halen bir miktar kızgınım!
samantha; aradığı (belki de aramadığı) mutluluğu bulduğu genç sevgilisi (ki artık o da yaşlı!) sayesinde haddinden fazla evcilleşmiş olsa da iç gıcıklayıcı kapı komşusu nedeniyle önceliklerini bir kez daha gözden geçirmeye karar verdi. dizideki tüm diğer bayan oyunculardan (enid hariç) yaş itibariyle daha büyük olan samantha da zamana yeni düşmüş görünüyor. zira özellikle bel ve kalça bölgesinde toplanmış yağlarını görmedim sanmasın!
charlotte; eskiden olduğu gibi saf ve heyecanlı hali devam etse de istem dışı kahkahaların başlıca sebebi olmuştur. hamile kaldığını öğrendiğinde, başına kötü birşey gelecek korkusuyla tedirginlik yaşamış olsa da başına gelebilecek en kötü şey zaten gelmiştir. (hadi spoiler olmasın gidin izleyin hadi)
carrie; dizinin baş karakteri, çarpık bacaklı ve yaşına rağmen incecik olan hanım kızımız tipik bir türk yaklaşımı ile hali hazırda mutlu mesut süregiden beraberliğini evlilikle neticelendirmeye karar verince olanlar oldu. tasarım şahanesi (?) gelinliği ve kafasındaki tüy (pardon kuşmuş) ile dımdızlak ortada kalmasını anladık hadi (!) de sana bunu yapan adamı nasıl affedersin be kadın!?

the last unicorn

jolene — Fri, 27 Jul 2007 07:31:53 +0000

80lerde çocuk olmak diye birşey varsa benim nazarımda bu the last unicorn’a eşittir. peter pan dışında – o dönem videocudan video kiralamak denen birşeyler var idi – sürekli olarak alıp izlediğim, 1982 yapımı uzun metrajlı bir çizgi film olan the last unicorn peter s. beagle isimli yazarın kitabından kurgulanmış. işte şimdi yıllar sonra youtube sayesinde bir kez daha mutlu ediyor beni.

Click here to view the embedded video.